Órganos de articulación

Por articulación refírese á posición que adoptan os órganos articulatorios no momento de  producir un son.  Entre os órganos de articulación da cavidade bucal sinálanse: dentes, bóveda palatina, lingua e beizos; que dependendo da súa posición, producen formas e espazos diferentes na cavidade bucal que orixinan sons diferentes. Falamos de:

Dentes: órganos duros que se orixinan no bordo alveolar do maxilar. Forman o órgano pasivo dos seguintes grupos de articulación: labiodental, interdental, dental e alveolar.

Bóveda palatina: forma o teito da cavidade bucal. Está formada por padal duro, xera os fonemas palatais; e padal branco ou veo do padal que regula a entrada de aire ás fosas nasais elevándose ou separándose de la faringe.

Lingua: o órgano máis comprometido na produción de todas as vogais e un gran número de consonantes. Formada por: o corpo da lingua que é libre, móbil e bucal; e a raíz da lingua que é fixa, base e faríngea. A lingua interveñen na articulación dos fonemas interdentais, dentais, palatais e velares.

Beizos: dous repregamentos músculo-membranosos. Intervén na articulación de fonemas labiodentais.

Os órganos de articulación bucal pertencen a dúas categorías: activos (beizos, lingua, mandíbula inferior e padal brando) e pasivos (padal duro, mandíbula superior e dentes).

Sons consoánticos (clasificación)

A característica fundamental dos sons consonánticos é que o aire atopa obstáculos na súa saída.. As consoantes defínense por tres trazos distintivos: o punto de articulación (lugar da cavidade bucal onde se produce a obstrución ao paso do aire que vén dos pulmóns), o modo de articulación (maneira en que se produce a obstrución do aire e a forma de vencer esa obstrución) e a vibración ou non das cordas vocais.