Trastorno Específicio da Linguaxe (TEL) - Trastorno da Linguaxe

Autores coma BENTON din que o TEL é un trastorno evolutivo caracterizado por presentar problemas severos de expresión e comprensión da linguaxe en ausencia de perda auditiva, atraso mental ou trastorno emocional. Caracterízase por un atraso cronolóxico na adquisición da linguaxe e por importantes dificultades específicas para a estruturación do mesmo, producíndose así, condutas verbais anómalas que se traducen nunha desviación respecto a os procesos normais de adquisición e desenvolvemento da linguaxe.  Maniféstase a partir dos 6 anos e puiden afectar tanto a linguaxe escrito (disortografías e dislexias) e, ao conxunto da personalidade do neno ou da nena

O seu diagnóstico ha de ter en conta:

    • O desenvolvemento da linguaxe non se aplica por problemas intelectuais, sensoriais, motores, danos neurolóxicos evidentes, xordeira, desordes mentais (emocionais).

    • Os problemas da linguaxe poden ir acompañados doutros problemas psicolóxicos, sociais e educativos.

En canto á sintomatoloxía, distinguimos os seguintes aspectos:

Sintomatoloxía lingüística.

Linguaxe oral (Monfort, 1988)

• Deficiente integración auditiva.
• Adquisición lenta do sistema fonológico.
• Desenvolvemento sintáctico lento.
• Desenvolvemento pragmático deficitario.
• Vocabulario moi reducido.

Linguaxe escrita: todas as dificultades da linguaxe oral maniféstanse na linguaxe escrita: de tipo “disléxico”, substitucións, omisións, investimentos, disgrafías e disortografías.

Sintomatoloxía non lingüística:

A nivel de desenvolvemento cognitivo:

• Dificultade no xogo simbólico.
• Déficit na construción de imaxes mentais.
• Déficit na memoria e en procedementos secuenciales.
• Déficit na memoria auditiva a curto prazo.
• Alteración na estruturación do espazo e do tempo.
• Heteroxeneidade nos resultados en canto a desenvolvemento intelectual.

A nivel de percepción:

• Dificultade de discriminación sobre todo, auditiva.
• Maior tempo de latencia e de presentación de estímulos, sobre todo auditivos.
• Déficit perceptivo nas frecuencias conversacionales.

A nivel de psicomotricidade:

• Dificultades práxicas e inmaturidade en destrezas motoras.
• Alteración no proceso de lateralización.

A nivel de conduta:

• Hiperactividade acompañada de déficit de atención.
• Problemas no control de emocións e de relacións afectivas.

Respecto a a clasificación do TEL, podemos falar:

    • Trastornos expresivos:

        ◦ Dispraxia verbal:

            ▪ Problemas articulatorios.

            ▪ Fala esforzada e pouco fluída.

        ◦ Déficit de programación fonológica:

            ▪ Fala ininteligible, aínda que fluída.

            ▪ Importante melloría durante a idade escolar.

    • Trastornos expresivos-receptivos:

        ◦ Agnosia auditivo-verbal:

            ▪ Serias dificultades de comprensión da linguaxe.

            ▪ Mellor comprensión dos xestos simbólicos.

            ▪ Problema moi raro na infancia.

        ◦ Déficit fonológico-sintáctico:

            ▪ Dificultades de articulación e fonológicas.

            ▪ Dificultades morfosintácticas.

            ▪ Problemas máis severos de expresión que de comprensión.

    • Trastornos do procesador central:

        ◦ Déficit léxico-sintáctico:

            ▪ Dificultades léxicas, morfolóxicas e de evocación de palabras.

            ▪ Desenvolvemento fonológico normal.

En canto á etiología, as causas están aínda por determinar, pero algúns autores e autoras falan dun factor constitucional como predisponente e outros/as engaden as condicións exógenas (aspectos relacionais e ambientais) ao carácter xenético.

Algúns autores e autoras pensan que deben existir lesións cerebrais precoces ou disfuncións conxénitas situadas ao redor das áreas auditivas do hemisferio esquerdo.

Atraso Simple da Linguaxe

Cando se produce unha ausencia da linguaxe, a aparición tardía deste ou a permanencia de patróns lingüísticos de estadios evolutivos anteriores aos correspondentes por idade; denomínase atraso no desenvolvemento da linguaxe. O cal, segundo autores como Perelló “non existe causa patolóxica manifesta”, pois non pode explicarse por déficits intelectuais, sensoriais ou conductuales.

A clasificación dos atrasos no desenvolvemento da linguaxe é problemática: debido á dificultade de establecer unha clasificación ben fundamentada e como consecuencia dos distintos puntos de vista que os autores teñen respecto diso.

Con todo, a maioría dos autores parecen coincidir en que existe unha continuidade entre os trastornos do desenvolvemento da linguaxe e establecen unha clasificación (en base á súa utilidade clínica) sen perder de vista este continuo, nin o feito de que os límites non están ben definidos, de tal maneira que as formas máis graves dun trastorno poderían considerarse como unha forma menos severa do seguinte nesta suposta continuidade da que falamos.

Atendendo a Gallego e Gallardo nesta ocasión falaremos  do atraso simple da linguaxe.  

Son nenos ou nenas  que sen causa patolóxica manifesta presenta un desfasamento na elaboración da linguaxe con respecto aos suxeitos da súa mesma idade cronolóxica. A súa comprensión e expresión verbal é inferior á normal (tomarase como idade tipo os 4 anos).

Atendendo á súa sintomatoloxía, maniféstase en:

    • A nivel de produción:

•  A aparición das primeiras palabras atrásase ata os 2 anos.
•  A unión de dúas palabras non aparece ata os 3 anos.
•  O uso dos pronomes, fundamentalmente eu, aparecen aos 4 anos.
•  Ausencia do artigo e dos marcadores de posesión.
• Tendencia a reducir o sistema consonántico adulto (utilizan máis as vogais que as consonantes).
•  Uso de vocabulario reducido.
• Uso de frases simples, palabras xustapostas sen emprego de nexos, enchendo os espazos baleiros con sons indescifrables, dando a sensación de frases longas.
• Pouca utilización dos plurais e uso de frases mal estruturadas sintácticamente.
• Moitos destes suxeitos compensan o seu déficit de expresión cun uso masivo de xestos, que xeralmente son ben comprendidos na súa contorna, provocando un reforzamento da expresión gestual en detrimento da linguaxe oral.
• Este método de expresión considerado normal a unha determinada idade, convértese en patolóxico cando permanece en nenos/as que superaron os 4 anos.

    • A nivel de comprensión: a comprensión verbal é mellor que a expresión nestes alumnos/as, o que fai pensar que teñen niveis normais neste aspecto. Con todo, se se explora coidadosamente, obsérvanse algunhas alteracións nos enunciados referentes a conceptos espaciais, temporais, cromáticos… son dificilmente comprendidos e non están integrados na súa linguaxe normal.

    • A nivel de imitación provocada: obsérvanse deficientes resultados na repetición de palabras ou frases. Parece que son incapaces de repetir estruturas lingüísticas que aínda non teñan integradas.

    • Síntomas de acompañamento: obsérvase un atraso motor con dificultade na precisión e coordinación de movementos e con frecuencia, un atraso na aparición da marcha. Polo que presentan dificultade na realización de debuxos libres ou copiados e para respectar os límites no coloreado de debuxos.

Xeralmente, o atraso simple do leguaje evoluciona cara á constitución dunha linguaxe normal; nisto precisamente distínguese das demais formas de atraso.

Con respecto á etioloxía sinalaremos os seguintes factores:

    • Factores hereditarios: Algúns estudos mostran a existencia dun factor xenético nos individuos con alteracións lingüísticas xa sexa na organización da linguaxe ou en canto á lateralización, orientación, nocións espazo-temporais, psicomotricidade etc. DEBRAY detecta que nun 61% dos casos con atraso de linguaxe hai antecedentes familiares, fronte ao 16% nos que non presentan este atraso.

    • Factores neurolóxicos. Hai evidencias experimentais de que un 28% dos casos de atraso da linguaxe presentan algún tipo de disfunción cerebral, concretamente o que se chamou “síndrome hiperquinético” que se caracteriza por: inestabilidade, hiperactividade, falta de atención, trastornos perceptivos motores e atraso motor. Iso conleva dificultades na aprendizaxe e na adaptación ao medio.

    • Factores socioculturais e afectivos. Relativos a: O nivel sociocultural da familia; Os modelos lingüísticos utilizados na contorna no que está insiro ao suxeito; As relacións afectivas e de comunicación entre pais e fillos.; Características persoais do suxeito; Deficiente estimulación verbal, sensorial e motora.

Segundo BERSTEIN, gran parte das aprendizaxes do neno/a elabóranse a través do sistema familiar e social en que está inmerso. 

    • Bilingüísmo mal integrado. cando as condicións para a aprendizaxe dunha segunda lingua, realízase nun medio estimulante, e unha vez que a lingua materna está ben elaborada (sobre os tres anos) o bilingüismo non é un elemento perturbador, senón que favorece o desenvolvemento cognitivo e da linguaxe dos nenos.

    • Factores de orixe cognitiva: AUGADO expón que algúns mecanismos cognitivos (como a memoria a curto prazo e a atención) poden estar implicados no atraso da linguaxe. Aínda que non se considera o atraso intelectual como causa do atraso no desenvolvemento da linguaxe, podemos asegurar que as alteracións na elaboración da linguaxe inflúen negativamente no desenvolvemento cognitivo destes nenos e nenas.

Por último, destacaremos que o nivel de desenvolvemento que adquira na linguaxe vai condicionar o grao de desenvolvemento e competencia comunicativa. Nalgúns casos, a inadecuada competencia comunicativa oral pode compensarse con outros códigos comunicativos non orais. Iso supón que a planificación dos procesos de ensino-aprendizaxe deberá incluír tamén a estimulación das competencias comunicativas como a vía visual.

Igualmente este alumnado vai necesitar de maior tempo na realización das tarefas lingüísticas, polo que nas adaptacións curriculares deberase de ter en conta a regularización dos tempos.

Pero antes da intervención, é necesario delimitar, en que medida está afectada a competencia comunicativa, analizado que está a provocar a alteración da linguaxe oral, valorando en que medida están afectadas as áreas implicadas coa finalidade de intervir na área onde o/a neno/a presenta dificultades.

Algo máis sobre as sílabas trabadas

As dificultades de articulación nas sílabas trabadas son moi comúns en Educación Infantil e nos primeiros cursos de Eduación Primaria.

Que son as sílabas trabadas? Son sílabas que conteñen dúas consonantes xuntas normalmente unha consonante (licuante) coas consoantes (líquidas) /l/ ou /r/:

• pla, ple, pli, plo, plu
• bra, bre, bri, bro, bru
• cla, cra, dra, fra, gra... etc.

Exemplos: prato, brazo, tren, froita, gris...

Patróns de erro máis frecuentes

• Omisión : “ato” → prato. Suprímese a primeira consonante /ˈprato/ → /ˈato/
• Substitución: “cluma” → pluma. Substitúese o sinfón difícil por outro máis fácil /ˈpluma/ → /ˈkluma/
• Distorsión: Produce o son de forma imprecisa (sobre todo a /r/)

• Epéntesis: “palatano” → plátano.          Insérese unha vogal entre as consonantes /ˈpátano/ → /pe´latano/
• Metátesis:  “calvo” → clavo.         Investimento da orde consonántico /ˈclavo/ → /ˈcalvo/

Por que ocorren estes erros?

• Complexidade motora
• Dúas consonantes seguidas esixen rápida coordinación beizo‑lingua.
• O neno ou a nena aínda non segmenta ben os fonemas que oe.
• Modelo auditivo insuficiente
• Influencias dialectales
• Inmadurede articulatoria (normal ata os 5–6 anos).
• Dificultade específica co fonema **/r/**.
• Problemas de discriminación auditiva.
• Atraso fonológico.
• Hipotonía orofacial.
• Nalgúns casos, pode estar relacionado con dislalias.
• Outras

Cando preocuparse?

É habitual ata os 5–6 anos. Convén valorar por un especialista se:

• Persiste despois dos 6–7 anos.
• O fala é pouco inteligible.
• Afecta a aprendizaxe da lectura e escritura.
• Hai frustración ao falar.

Actividades para traballar sílabas trabadas

 1. Traballo previo

• Exercicios de sopro.
• Praxias linguales (elevar lingua, vibrar).
• Discriminación auditiva de pares mínimos (pato–prato).

 2. Traballo específico por grupos

 Con /l/ (pla, cle, flo…)

Practicar con apoio visual:

• plu → pluma
• glo → globo
• flo → flor
• cla → clase

Repetición rítmica e segmentación:

> p-lu-ma

> f-lor

Con R (bra, tre, fri…)

• bra → brazo
• tre → tren
• fro → froita
• gri → gris

Traballar primeiro a /r/ illada se costa.

3. Xogos útiles

• Palabras encadeadas.
• Bingo de sílabas trabadas.
• Memory de imaxes.
• Tarxetas con palmadas (marcar ritmo).

4. Exemplos prácticos segundo o patrón

Omisión → Inserción con pausa  “ato” → prato

• Pausa dramática entre consonante e vocal: “p… rato”.
• Repite xuntando: “pra-to"

Substitución → Contraste auditivo “crato” → prato

• Adulto/a di pl/cl/pl/cl.
• Neno/a levanta tarxeta verde se oe /pl‑/, vermella se oe /cl‑/.

Epéntesis → Golpe rítmico

• “polomo” → plomo
• Palmas só dous golpes: “plo‑mo”.
• Neno/a repite con mesmos dous golpes; terceira palma queda “no aire”.

5. Preguntas frecuentes

É normal que combine varios erros?

Si, a omisión adoita coexistir con epéntesis en etapas iniciais.

Como diferenciar erro fonológico de motor?

Se pode articular /pl‑/ en imitación illada pero non en fala espontánea, é máis fonológico; se non pode nin imitándoo, pode ser motor ou orofacial.

Canto tardan en corrixirse?

Con práctica diaria de 5‑10 min, a maioría mellora nunhas  semanas; casos persistentes requiren dunha intervención máis longa.

Algúns exemplos de actividades:

Lectoescritura

Métodos de lectoescritura para aprender a ler e escribir.

• Método alfabético ou deletreo: Este método ensina aos nenos e ás nenas os nomes das letras do alfabeto e logo como combinalas para formar sílabas e palabras.
• Método fónico ou fonético: Ensínase a relación entre os sons (fonemas) e as letras, o que lles permite decodificar e ler novas palabras mediante a asociación de sons con letras.
• Método silábico: Aprenden a formar sílabas combinando vocais e consonantes. Seguidamente combinan esas sílabas para formar palabras.
• Método de palabras normais: Este método baséase no ensino de palabras completas que son de uso frecuente, sen analizar a súa estrutura fonética.
• Método global: Enfócase na lectura de frases ou textos completos desde o principio, con énfase na comprensión do significado do texto en lugar da decodificación das palabras.
• Método de lectura de Glenn J. Doman: Este método combina diferentes enfoques e adáptase ás necesidades e estilos de aprendizaxe individuais do noso alumnado.

Elixir un método de lectoescritura é unha decisión clave. Non existe un método “perfecto” universal: o mellor será o que se adapte ao alumnado, ao docente e ao contexto.

Que di a evidencia actual?

• As investigacións actuais en alfabetización mostran que:
• A conciencia fonológica é clave.
• O ensino explícito do código alfabético mellora resultados.
• A comprensión debe traballarse desde o inicio.

Por iso moitos expertos recomendan un enfoque equilibrado con base fonética sólida.

As dificultades cos sons /ñ/ e /ll/

As dificultades cos sons /ñ/ e /ll/ son bastante comúns, sobre todo ca cativada que está a desenvolver a linguaxe oral.

Son /ñ/ Exemplo: caña, uña, baño

Que adoita pasar?

Substitúese por /n/ → caña → cana

Dise como /nia/ → uña → unia

Por que é difícil?

Porque a lingua debe tocar o padal duro e o aire sae polo nariz (é un son nasal). Require unha colocación precisa da lingua.

Truquiño para practicar 

Empeza con /n/ e alonga o son, logo tenta subir a lingua:

nnnn → ññññ

Ou con palabras:

nia → ña, nio → ño 

Son /ll/ Exemplos: coello, antollo, baralla

Que adoita pasar

Confúndese con /l/ → choiva → luvia

Por que é difícil?

Porque a lingua debe elevarse e tocar os lados do padal, deixando pasar o aire polos costados.

Truquiño para practicar 

Empeza con /l/ prolongada:

lllll → ll

Practica sílabas:

lla – lle – lli – llo – llu

A confusión entre /ñ/ e /ll/ é un erro articulatorio bastante específico. En que consiste a confusión?

O/A neno/a pronuncia /ñ/ cando debería dicir /ll/, ou ao revés:

coello → coeño

caña -> calla

Por que ocorre? As dúas consonantes son:

• Palatales (articúlanse nunha zona moi próxima do padal)
• Requiren movementos finos da lingua

As causas máis comúns son:

• Inmadurez articulatoria (frecuente en nenos/as pequenos/as).
• Débil conciencia fonolóxica (non se distinguen ben os sons).
• Dificultade no control lingual.
• Modelos de fala confusos ou pouco claros na contorna.
• En casos raros, trastorno fonológico ou motor do fala.

 Como diferencialas claramente?

/ñ/ -> Son nasal (sae aire polo nariz), a lingua toca o centro do padal

Exemplo: uña (proba tapar o nariz: o son córtase)

/ll/- > Son oral (aire pola boca). A lingua toca os lados do padal

Exemplo: toalla

Deglución atípica

A deglución atípica, tamén chamada deglución infantil, é unha forma de tragar na que a lingua non se posiciona de forma adecuada, senón que fai presión (anterior ou lateral) sobre os dentes (arcada dentaria). Os nenos e as nenas degluten entre 600 e 1000 veces ao día, as persoas adultas en cambio degluten de 2.400 a 2.600 veces ao día, polo que un mal patrón para a deglución adoita producir unha alteración na anatomía da boca.

A deglución atípica preocupanos en nenos e nenas  xa que pode afectar o seu desenvolvemento oral e da fala. Os síntomas comúns de deglución atípica nestas idades  poden incluír:

• Mala coordinación dos músculos orais ao tragar.
• Tendencia a empuxar a lingua contra os dentes anteriores durante a deglución (chamada deglución lingual).
• Respiración oral en lugar de nasal.
• Dificultade ao masticar e tragar alimentos.

A deglución atípica pode ter varias consecuencias, tanto a nivel de saúde como no desenvolvemento dos nenos e das nenas. Algunhas das posibles consecuencias inclúen:

• Cambios na posición dos dentes e maloclusiones dentais.
• Problemas de autoestima e confianza en nenos debido a problemas de comunicación.
• Dificultades na alimentación e a nutrición

Que facer cando se detecta?

Nos casos nos que hai unha deglución atípica e recoméndase o uso de ortodoncia, previo diagnóstico do/a dentista, pero é necesario corrixir primeiro esta forma de deglución acudindo a un logopeda e se non se corrixe, a lingua seguirá exercendo presión sobre a arcada dentaria, e co paso do tempo, cando se lle retire a ortodoncia, esta volverá presentar alteración.

Xa sexa en persoas adultas ou en infantes o tratamento da deglución atípica é importante, especialmente en idades temperás, xa que pode previr problemas futuros. O enfoque de tratamento pode variar segundo a gravidade do caso, pero pode incluír:

1. Terapia de linguaxe: un logopeda pode axudar a reeducar a lingua e os músculos faciais para lograr unha deglución correcta.

2. Exercicios de lingua: exercicios específicos para fortalecer a lingua e mellorar a súa posición.

3. Aparellos ortodonticos: nalgúns casos, pódense utilizar aparellos para axudar a corrixir a posición dos dentes e a lingua.

Deglución Atípica e Deglución Disfuncional: Son o Mesmo?

A deglución atípica e a deglución disfuncional refírense a problemas co proceso de tragar, pero hai unha sutil diferenza:

- Deglución Atípica: refírese especificamente a un patrón anormal de tragar, onde a lingua non se coloca correctamente no padal.

- Deglución Disfuncional: é un termo máis amplo que abarca calquera problema co proceso de tragar, incluíndo a deglución atípica. Pode incluír problemas coa coordinación, a forza ou a sensibilidade dos músculos involucrados na deglución.

En resumo, toda deglución atípica é unha deglución disfuncional, pero non toda deglución disfuncional é necesariamente atípica

A importancia do xogo

Xogar non é lecer. É arquitectura cerebral. 

Debemos de esquecernos  da idea de que xogar é "perder o tempo". Para o cerebro infantil, o xogo é o traballo máis serio que existe. É o seu idioma natural e a ferramenta principal para construír a intelixencia.

Cando un neno ou unha nena xoga, non só se divírte; está a acender a súa cortiza prefrontal. Está a deseñar o seu centro de mando.

O ximnasio das Funcións Executivas:

O xogo é o adestramento de alto rendemento onde se desenvolven as habilidades que definen o éxito na vida adulta:

1. Control Inhibitorio: Aprender a esperar unha quenda ou a non derrubar a torre d@ outr@. É a base da autodisciplina.

2. Memoria de Traballo: Reter regras e obxectivos mentres se executa unha acción. É a capacidade de enfoque.

3. Flexibilidade Cognitiva: Cambiar de estratexia cando o plan inicial falla. É a esencia da resolución de problemas.

4. Interacción entre persoas: O xogo é unha das formas máis naturais de interacción social. Aprenden a comunicarse mellor a través do xogo, xa que nel practícanse normas, roles e regras sociais.

5. Desenvolvemento da linguaxe: Nos primeiros anos de vida, o xogo é fundamental para o desenvolvemento lingüístico. Non só aprenden vocabulario, senón tamén a usalo de maneira contextual para expresar desexos, emocións ou intencións.

A ciencia é clara:

O xogo activa a liberación de dopamina e BDNF (factor neurotrófico derivado do cerebro). Isto non é "teoría pedagóxica", é combustible biolóxico que fortalece as conexións neuronais e facilita a aprendizaxe a longo prazo.

A mensaxe é curto e directo:

Se queremos persoas adultas con criterio, capacidade de decisión e equilibrio emocional, aproveitemos os seus xogos.

É o único momento onde o cerebro está a operar á súa máxima capacidade creativa.

O xogo é o idioma do cerebro infantil. Aprende a falalo.

Bo Nadal

Desexo que estas festas sexan un tempo de alegría, amor e descanso para vós e as vosas familias.

Que a maxia do Nadal vos encha de ilusión e faga que soñedes cun futuro cheo de aventuras e éxitos.

Disortografía: tipos

Nos nosos centros podémonos atopar con alumnado que teña disortografía. Esta é un trastorno específico da aprendizaxe que afecta á escritura correcta, especialmente á ortografía, sen que exista un problema intelectual nin sensorial. Maniféstase en erros persistentes ao escribir.

Tipos de disortografía. Achego esta clasificación: 

Disortografía fonológica

Dificultade para relacionar sons con letras. Confusión de fonemas similares: b/v, p/b, d/t

Omisións ou substitucións de letras -> Ex.: “casa” → “caza”

Disortografía visual

Problemas para lembrar a forma escrita das palabras. Confusión de letras visualmente parecidas: m/n, p/q, b/d.

Erros en palabras coñecidas -> Ex.: “había” → “abía”

Disortografía espacial

Dificultades na organización do espazo escrito. Unións ou separacións incorrectas de palabras:

Mala distribución no papel -> Ex.: “a ver” → “aver”

Disortografía temporal

Problemas para percibir a orde dos sons. Investimentos de letras ou sílabas

Ex.: “lapis” → “páliz”

Disortografía cinética ou motriz

Relacionada coa execución do movemento ao escribir. Escritura lenta ou desorganizada -> Erros por mala coordinación motora

Disortografía gramatical ou sintáctica

Erros nas normas gramaticais. Uso incorrecto de maiúsculas, acentos e signos de puntuación:

Ex.: “hoxe é sábado” → “hoxe é sabádo”

 Disortografía semántica

Dificultade para comprender o significado das palabras. Uso incorrecto de palabras similares en significado:

Ex.: “votar” → “botar”

Disortografía cultural

Descoñecemento de normas ortográficas arbitrarias. Erros en palabras que non seguen regras claras

Ex.: “ome” → “home”

ESTRATEXIAS DE INTERVENCIÓN NA VOZ

Cando falamos de DISFONIAS dicimos que son unha alteración da voz por un uso incorrecto da mesma por hipotonía ou hipertonía, unha respiración insuficiente ou mala coordinación da fonación. Que se puiden traducir nunha voz rouca, grave, con altibaixos no ton, voz de falsete ou voz xorda, atonal, de escasa frecuencia. Adoita combinar factores anatómicos e funcionais.

As necesidades educativas do alumnado con alteracións da voz:

•     Relaxación dos músculos fonatorios para normalizar o esforzo da emisión de fala.
•     Reeducación vocal.
•     Coordinación da respiración coa fonación.
•     Axilizar os movementos articulatorios.
•     Mellorar o timbre, intensidade e ton de voz.

En xeral as disfonías orgánicas teñen tratamento cirúrxico e posteriormente rehabilitador e, as funcionais teñen intervención logopédica aínda que, segundo os casos, precisan un acto cirúrxico ou medicación. A intervención logopédica das alteracións da voz haberá de conseguir: A educación da respiración; A eliminación dos esforzos laríngeos; A adaptación das cavidades de resonancia ao son emitido pola larinxe. Recoméndase o seguinte procedemento metodolóxico:

                    |Intensidade |

Relaxación -> Respiración -> Fonación ->  |  Duración |-> Voz cantada

                      |    Tono |

Relaxación. Ás veces prodúcese unha hipertensión localizada nos músculos cervicais, do pescozo, dos ombreiros e os pectorales.

Hai varias técnicas de relaxación (Método Shultz, Ioga…), pero nós quedámonos con dous que se adaptan aos nenos a ás nenas:

    • Relaxación por tacto. Estando o neno ou a nena sentada vánselle pasando os dedos da man polas zonas que nos interese relaxar: cara, nariz, beizos e pescozo

    • Relaxación activa de Jacobson. Contraposición de tensión e relaxación. A secuencia da relaxación é a seguinte: Tensar os músculos ata o seu grao máximo; notar a sensación de tensión en todos os músculos que están tensos; relaxalos; experimentar a agradable sensación da relaxación.

Respiración. Algúns dos principais trastornos respiratorios que inflúen na emisión vocal:

• Respiración invertida. O tórax elévase e o abdome contráese durante a inspiración e o contrario na espiración.
• Respiración costal superior. O ventre contráese e inmobiliza durante os tempos da respiración.
• Respiración abdominal mal realizada. O abdome non se relaxa senón que se ve empuxado cara a adiante.
• Movementos excesivos do abdome. As costelas non se abren lateralmente.
• Capacidade pulmonar insuficiente ou excesiva.
• Rixidez dos movementos respiratorios.

Os obxectivos da educación da respiración son: Alongar a fonación; regular o aire expirado.; aumentar ou diminuír o volume da voz; conseguir unha correcta respiración.

Fonación. Comezaremos por emisións vocálicas breves e máis elevadas tonalmente tendendo a prolongalas e a recuperar a altura tonal correcta. Continuaremos con:

•     Series de cifras (coidar a eliminación do golpe de glotis).
•     Pequenas frases a distinta intensidade.
•     Lectura monótona cunha altura cómoda para o neno/a
•     Lectura modulada sobre a nota fundamental o neno/a.
•     Lectura indirecta; repetir as frases lidas por nós. As vantaxes da lectura repetida: 

1. Dar ao suxeito o tempo correcto de toma de respiración.
2. Ensinala a escoitarse e controlarse mellor
3. Atopar máis facilmente por imitación, un ritmo e unha fluidez normais.

• Lectura directa. Comezar pola poesía pois con ela facilítase a fluidez; seguir despois con prosa e ao final con textos teatrais se a idade do neno ou a nena permíteo. Recoméndase rexistrar nunha cassette a primeira sesión; iso axudaranos a establecer comparacións posteriores e tomar conciencia dos logros conseguidos polo neno/a 
• Voz cantada, axudan a mellorar a calidade do timbre, a eliminar esforzos e á percepción das sensacións vibratorias. 
• Coidar a respiración e procurar a continuación das sensacións vibratorias. 
• Variacións tonales. Práctica de escalas ascendentes e descendentes; comezar por terceiras, aumentar a quintas ata chegar a oitavas. Realizar variacións. Pasar a arpegios ascendentes e descendentes de quinta e oitava. Coidar a vogal segundo a alteración intervida como vimos.

Nos/as nenos/as pequenos/as as sesións han de ser curtas e seguidas. É preciso que o neno/a sexa consciente do problema de voz, ten que aprender a saber escoitarse e a diferenciar o que sente. Se o neno/a non comprende pola súa idade o interese da intervención e non coopera é mellor deixala.

Nas alteracións da voz, ademais da intervención logopédica, será necesario ter en conta:

    • A intervención familiar: creando un ambiente de bos hábitos vocais (evitar ruídos do ambiente, falar nun ton baixo e claro, axudar a relaxarse, coidar excesos vocais, …)

    • A intervención escolar: falar sen forzar a voz,  evitar berrar en ambientes ruidosos, colocar aos nenos e as nenas con alteracións de voz preto do docente,…