Trastorno do desenvolvemento da linguaxe

O TDL (Trastorno do Desenvolvento da linguaxe) é unha patoloxía que engloba un conxunto de dificultades na adquisición da linguaxe expresiva e comprensiva. Todo iso, sen que existan déficit neurolóxicos, cognitivos, sensoriais, motores ou socio-familiares.  Os nenos e nenas con TEL teñen un nivel de linguaxe inferior segundo a súa idade cronolóxica. Pero manteñen un desenvolvemento normal no resto de funcións.

Catalise, Bishop (2016, 2017) defíneo como non asociado a condición médica. Considera un trastorno con ampla hetereoxeneidade, propón eliminar clasificación de subtipos, e suxírese indicar áreas afectadas: por exemplo: TDL con afectación en área comprensiva e/o expresiva.

As dificultades maniféstanse en todas as modalidades da linguaxe, tanto oral como escrito. Existindo un vocabulario reducido, dificultades na organización do discurso e un uso deficiente das estruturas gramaticais.

Trastorno da linguaxe (TL): asociado a unha condición biomédica (TEA; parálise, discapacidade): problemas da linguaxe que forman parte doutros trastornos máis complexos.

Tipos

Expresivo: limitacións na produción da linguaxe sen que existan dificultades na comprensión. A produción da linguaxe é fluída pero a articulación é distorsionada.

Mixto: existen dificultades tanto na comprensión como na expresión da linguaxe.

Léxico-sintáctico: existen dificultades léxicas, morfolóxicas e de evocación de palabras. A articulación da linguaxe é adecuada, así como a fluidez, aínda que podería existir “seudo-tatexo” ocasional. Existe ademais unha deficiente comprensión de enunciados complexos.

Semántico-pragmático: existen severas dificultades de comprensión de enunciados complexos e do discurso. Ademais, tamén existen dificultades no desenvolvemento semántico (tempos verbais, pronomes…), así como dificultades na recuperación léxica. O fala é fluída, e a articulación normal. Caracterízase, especialmente, por dificultades a nivel pragmático en relación á función conversacional (ecolalias, circunloquios, estereotipias verbais…).

Fonte: Alba Jiménez Zumaquero

Guía TEL Galicia

River

yoapoyoaltel.com

Xogos da linguaxe

A comunicación en xeral, e a linguaxe oral en particular, é unha actividade imprescindible e a súa importancia nótase xa desde os primeiros meses da nosa vida. Unha estimulación da linguaxe adecuada permite potenciar o desenvolvemento de todas as habilidades durante a infancia. Tamén axuda no desenvolvemento intelectual, contribuíndo ao mesmo tempo ao desenvolvemento cognitivo e unha adecuada expresión de emocións, ideas e sentimentos.

Lateralidade

O adecuado desenvolvemento da lateralidade é fundamental para unha correcta aprendizaxe da lectoescritura, a elaboración do esquema corporal e a organización das referencias espaciais dereita-esquerda.

 

 

 Artigo sobre lateralidade 

 Xogos de nocións espaciais

Dislexia

O alumnado disléxico debe poñer tanto esforzo nas tarefas de lectoescritura que tende a fatigarse, a perder a concentración, a distraerse e a rexeitar este tipo de tarefas. As familias e mestres/as procesamos esta conduta como desinterese e presionamos para conseguir maior esforzo, sen comprender que este alumnado, realizando estas tarefas, senten coma se de súpeto, calquera de nós, nos vísemos inmersos nunha clase de escritura chinesa.

A dislexia, é moito máis que ter dificultades na lectura e na escritura, xa que existen problemas de compresión, de memoria a curto prazo, de acceso ao léxico, confusión entre a dereita e a esquerda, dificultades nas nocións espazo-temporais…debemos ter en conta que non existen dúas disléxicos idénticos e por tanto cada caso é único e non ten por que presentar a totalidade dos síntomas.

Fonte: Disfam.org

Enlace a Web de disfam.org

 

Disgrafía & Disortografía

A disgrafía é o trastorno da aprendizaxe que se manifesta n@s nen"s mediante unha escritura deficiente. @s menores que teñen disgrafía adoitan sufrir unha falta de habilidades motoras, polo que non presentan necesariamente problemas intelectuais, neurolóxicos, sensoriais, afectivos e sociais.

Esta desorde relaciónase co acto motriz que consiste en transcribir a linguaxe verbal á linguaxe escrita. Por esta razón, é común achar no alumnadi con disgrafía problemas relacionados con déficit de atención, hiperactividade e/o impulsividade.

 Características da disgrafía

1. A grafía d@ alumn@ caracterízase por estar formada de letras de gran tamaño. Tamén é habitual a escritura inclinada, os espazos esaxerados entre as letras que compoñen a palabra ou, todo o contrario, escriben as letras demasiado apertadas
2. Non respeta o interlineado nin as marxes. É frecuente que se salten liñas.
3. O acto de escribir, ademais, requírelles un notable esforzo. Queixanse de que se cansan e, mesmo, evitan a tarefa.
4. Non son capaces de gardar unha postura correcta á hora de escribir
5. Non saben coller o lapis correctamente e/ou aplican demasiada forza no trazo.
6. Escriben demasiado rápido ou moito máis amodo ao esperado segundo a súa idade e maduración.
   

A gran dificultade do alumnado disortográfico é a adquisición e asimilación da normativa ortográfica á hora de construír un discurso escrito. En moitos casos, a disortografía vén asociada á dislexia; por iso é polo que ás veces confúndanse ambos os trastornos. Noutros casos, o alumnado manifesta disortografía como un problema de aprendizaxe específica: sen indicios de problemas na lectura, discapacidade intelectual ou déficit de atención.

Así mesmo, pódese definir a disortografía como a alteración da linguaxe escrita, onde se observan dificultades na ortografía e a escritura.

 Cales son os erros ortográficos máis comúns neste alumnado?

1. Omisión de artigos e concordancias en número, por exemplo: Compreime bolígrafo, A nenas xogan ao fútbol…
2. Problemas de acentuación e na expresión de verbos irregulares, por exemplo: escribir haiga por “haxa”, do verbo “haber”; escribido por “escrito”.
3. Dificultades na correspondencia de fonema e grafema, especialmente á hora de diferenciar b e d, b e p...
4. Adicións na escritura de palabras, por ex.: patitinete (patinete), Bilbado (Bilbao).
5. Inversións na construción de palabras, por ex.: a palabra “planta” escríbea como pantal.

Ademais, o alumno con disortografía ten dificultades para deletrear, debido a que confunde letras.

 Fonte: Unir 

Enlaces de Interés:

RED EDUCA

HSEducación

Disortografía

Xogos de Samaín

 

 

 

 

Habilidades sociais nen@s tea

 

As habilidades sociais poden axudar á persoa con TEA a facer amig@s, aprender dos demais e desenvolver pasatempos e intereses. Estas habilidades tamén lles poden axudar coas relacións familiares e darlles un sentido de pertenza.

Traballar habilidades sociais implica intervir en case todas as áreas do desenvolvemento: comunicación e linguaxe, desenvolvemento social, conduta, desenvolvemento emocional, autonomía e función executiva. Habilidades necesarias para vivir unha vida de calidade e habilidades que se atopan minguadas nas persoas con TEA.

 

 PROGRAMA DE HABILIDADES SOCIAIS PARA AS PERSOAS CON TEA

Sigmatismo interdental

 

Sigmatismo interdental: é o máis habitual entre @s nen@s, en particular, durante a dentición. @ nen@ introduce a lingua entre os dentes incisivos dando como resultado o son /z/.

Rotacismo

Un dos problemas da fala máis comúns que nos atopamos @s docentes mestr@s de audición e linguaxe ao traballar con nenos e nenas son as dislalias (TSF). Pero de entre elas, a predominante (entre 20-30%) é a alteración do fonema /r/ múltiple ou vibrante. A este tipo de dislalia chámaselle rotacismo.

Entre os 5 e 6 anos os nenos xa din ben case todos os sons da linguaxe, algúns mesmo aprenderon a dicir as silabas trabadas, como son /tr/, /bl/, etc. Por iso aos pais sorpréndelles e preocúpalles que o seu fillo non sexa capaz de facer a /r/ vibrante.

 

Estimulación da linguaxe

A linguaxe é a base da comunicación nas persoas, é fundamental por parte de pais e docentes estimular o desenvolvemento da linguaxe en nenos e nenas que permitan establecer un ritmo no desenvolvemento da linguaxe adecuada. 

Por que é importante estimular a linguaxe:

•     A linguaxe é unha autentica ferramenta que nos permite PENSAR.
•     A linguaxe permite o DESENVOLVEMENTO da INTELIXENCIA nos nenos e nenas.
•     Desenvolve a nosa capacidade de análise.
•     A estimulación do desenvolvemento da linguaxe facilita a comprensión e resolución de    problemas.
•     A linguaxe facilita a expresión e desenvolvemento das EMOCIÓNS.
•     É unha ferramenta fundamental para as relacións sociais, e por tanto para o  desenvolvemento social e afectivo.
  

Fonte: educapeques.com