Trastornos DIS: do grego “difícil”

O prefixo “dis” provén do grego e significa dificultade ou alteración. Utilízase para nomear distintos trastornos relacionados coa aprendizaxe e o desenvolvemento.

Que vos parece se vemos algunhas das dificultades específicas máis coñecidas?

Dislexia

Como xa temos visto, a dislexia é un trastorno específico da aprendizaxe da lectoescritura. As persoas con dislexia poden presentar dificultades para recoñecer palabras, ler con fluidez ou comprender textos escritos. Algúns sinais frecuentes:

• Lectura lenta ou con erros.
• Confusión de letras ou sons.
• Problemas para comprender o lido
• Dificultade para escribir correctamente.

Disortografía

A disortografía afecta a capacidade de escribir correctamente. Algúns sinais frecuentes:

• Erros ortográficos persistentes.
• Omisión ou substitución de letras.
• Dificultade para aplicar regras ortográficas.
• Escritura desordenada.

Disgrafía

A disgrafía afecta a habilidade da escritura. Algúns sinais frecuentes:

• Letra pouco lexible.
• Escritura lenta.
• Problemas de organización espacial no papel.
• Fatiga ao escribir.

Disfasia

La disfasia es un trastorno relacionado con la coordinación del movimiento del habla. Algunas señales frecuentes:

• Dificultad para expresarse oralmente.
• Problemas para comprender el lenguaje.
• Alteraciones en la construcción de frases.
• Retraso en el desarrollo del lenguaje.

Dispraxia

A dispraxia é un trastorno do ritmo da fala e da coordinación motriz. Algúns sinais frecuentes:

• Problemas de coordinación.
• Dificultade para realizar movementos precisos.
• Torpeza #motriz.
• Dificultades en tarefas cotiás.

Disfemia

Hai días falamos da disfemia, coñecida tamén como tartamudez, afecta a articulación e a fluidez da fala. Algúns sinais frecuentes: 

• Repetición de sons ou palabras.
• Bloqueos á falar.
• Interrupcións na fluidez verbal.
• Ansiedade ao comunicarse.

Dismnesia

A dismnesia implica dificultades específicas para lembrar información ou rutinas diarias. Algúns sinais frecuentes:

• Esquecementos frecuentes.
• Problemas para reter información.
• Dificultade para seguir instrucións.
• Problemas de memoria a curto prazo.

Dislalia

A dislalia é un trastorno na articulación de fonemas. Algúns sinais frecuentes:

• Substitución de sons.
• Pronuncia incorrecta de palabras.
• Omisión de letras ou sílabas.
• Dificultade para facerse entender.

Disartria

A disartria é unha alteración na articulación de palabras debido a problemas musculares da fala. Algúns sinais frecuentes:

• Fala lenta ou pouco clara.
• Dificultade para controlar músculos faciais.
• Voz débil ou alterada.
• Problemas de articulación.

Disglosia

A disglosia é un trastorno da fala causado por unha alteración anatómica ou física. Algúns sinais frecuentes:

• Dificultade para pronunciar certos sons.
• Alteracións en beizos, maxilares, dentes, lingua ou padal.
• Problemas de articulación.

Disgnosia

A disgnosia é un trastorno relacionado coa habilidade da escritura e o recoñecemento. Algúns sinais frecuentes:

• Dificultade para recoñecer símbolos ou estímulos.
• Problemas para interpretar información visual.
• Dificultades en tarefas escolares.

Importancia da detección temperá

A detección temperá destas dificultades permite ofrecer estratexias de apoio adecuadas e favorecer o desenvolvemento académico, emocional e social deste alumnado.

O acompañamento de docentes, familias e profesionais especializados é clave para potenciar as capacidades de cada neno/a e fortalecer a súa autoestima.